
قدسی مشهدی- غزل شماره 133
گرمِ قتلم آمد آن شوخ و به استغنا گذشت
آتش از خس نگذرد هرگز، چنین کز ما گذشت
هرچه با زلف تو میماند، دل از کف میبرد
روزِ عمرم در تمنّای شب یلدا گذشت
خاک بادا بر سرم گر نامِ عریانی برم
من که در دیوانگی موی سرم از پا گذشت
از فغانم پرس کامشب با دل گردون چه کرد
تیشۀ فرهاد میداند چه بر خارا گذشت
لاله بر گردِ دمن پژمرده دیدم، سوختم
بر سیه بختی که اوقاتش در آن صحرا گذشت
کی کند سر در سرِ هر قطره طوفان بلا؟
کارِ سیل چشمم از همچشمی دریا گذشت
سوختم قدسی، که مخصوص تغافل هم نیَم
دوستم از پیش چون دشمن به استغنا گذشت



