
قدسی مشهدی- غزل شماره 113
من لبالب آروز، لیک آرزوی دل یکیست
عالمی پر از شهید و غمزۀ قاتل یکیست
خواه سوی کعبه رو، خواهی ره بتخانه گیر
کوی عشق است این، به هر جا میروی منزل یکیست
نه ز هجران خسته دل گردیم، نی از وصل خوش
موج دریاییم، ما را لجّه و ساحل یکیست
وادی عشق است اینجا، ساربان آهسته ران
هر قدم مجنونی افتادهست اگر محمل یکیست



