
قدسی مشهدی- رباعی شماره 17
گر دل نشود ز دردِ جانکاه جدا
خود را ز هوس کند به یک آه جدا
هر خوشه که مالیده شد از جورِ کفی
گردد به پُفی دانهاش از کاه جدا

قدسی مشهدی- رباعی شماره 17
گر دل نشود ز دردِ جانکاه جدا
خود را ز هوس کند به یک آه جدا
هر خوشه که مالیده شد از جورِ کفی
گردد به پُفی دانهاش از کاه جدا