گر به تیغم بکشی زار و به خونم بکشی

قاآنی شیرازی – غزل شماره 63

گر به تیغم بکشی زار و به خونم بکشی

من نه انکار کنم چون تو بدان کار خوشی

پیش روی تو دو زلف تو سرافکنده به زیر

چون بر خواجه ی رومی دو غلام حبشی

خوی خوش به بود از روی خوش ای ترک تتار

ور نه من باک ندارم که به خونم بکشی

بنشین تند و بگو تلخ بِکَش خنجر تیز

شور بختی بود از لعبت شیرین ترشی