ورود-ثبت نام

ای آفتاب بنده ی تابنده رای تو

قاآنی شیرازی – غزل شماره 56

ای آفتاب بنده ی تابنده رای تو

گر دنده چرخ گرد سُم بادپای تو

تو سایه ی خدایی از آن روی چشم عقل

ندیده ابتدای تو نه انتهای تو

زرین شود ز جود تو از شرق تا به غرب

خورشید تعبیه است مگر در سخای تو

گر صیت همتت شنود نطفه در رحم

بیدست و پای رقص کند از عطای تو

در ملک آفرینش از فرش تا به عرش

یک آفریده دم نزند بی رضای تو

هر روز کافتاب ز مشرق کند طلوع

تا شب چو ذره رقص کند در هوای تو

اندر مشیمه نطفه زبان خواهد از خدای

پیش از حلول روح که گوید ثنای تو

نارسته برگ و بار درختان ز گل هنوز

اندر درون دانه نماید دعای تو

نظاره ی جمال جمیل تو کرد عقل

دیوانه شد ز دهشت نور لقای تو

چندین هزار بار خرد جست و می نیافت

راهی که در دل است تو را با خدای تو

عمرت چنان دراز کز آن سوی شام حشر

طالع شود سفیده ی صبح بقای تو

قاآنی از گنه چه هراسد که روز حشر

بی پرسشش به خلد برند از ولای تو

هلاک ازین غمم که جان نمی شود فدای تو

که خورده آب زندگی ز لعل جانفزای تو

اگر رضا شوی بسر، سرم فدایت ای پسر

رضای من مجو ز سر سر من و رضای تو

مگر به چشم مانهی وگرنه بر کجا نهی

که هر کجا که پا نهی سریست زیر پای تو

شدی به نیم چشم زد ز چشم فتنه ی خرد

که دور باد چشم بد ز چشم فتنه زای تو

وجودت از چه آب و گل سرشته ای مه چگل

که می دود هزار دل همیشه در قفای تو

تراست بر به کف کمان که تا کنی مرا نشان

مراست کف بر آسمان که تا کنم دعای تو

مرا زنی به تیغ و من نی ام به فکر جان و تن

زبان گشوده در سخن به فکر مرحبای تو

دلم ز خلق بی گمان به کنج سینه شد نهان

نیافت عاقبت امان ز خال دلربای تو

 

نویسندگان :

نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.