واقفی ای پیک چون ز حال دل زار

قاآنی شیرازی – غزل شماره 39

واقفی ای پیک چون ز حال دل زار

حال دل زارگو بیار دل آزار

یار دل آزار من وفا نشناسد

وه که عجب نعمتیست یار وفادار

یار وفادار ار به چنگ من افتد

باک ندارم ز دور چرخ جفاکار

چرخ جفاکار پای بند غمم کرد

کیست که رحمت کند به حال گرفتار

حال گرفتار خواهی از دل من پرس

بیمار آگه بود ز حالت بیمار

حالت بیمار خاصه در مرض دل

وان مرض دل ز عشق دلبر عیار

دلبر عیار شوخ خاصه چو محمود

کآفت جان ها بود ز طره ی طرار

طره ی طرار او به حیلت و افسون

بس که دل خلق برده گشته گرانبار