ورود-ثبت نام

یارکی مراست رند و بذله گو شوخ و دلربا خوب و خوش سرشت

قاآنی شیرازی – غزل شماره 18

یارکی مراست رند و بذله گو شوخ و دلربا خوب و خوش سرشت

طره اش عبیر پیکرش حریر عارضش بهار طلعتش بهشت

نقشبند روح گویی از نخست صورت لبش تا کشد درست

لعل پاره را ز آب خضر شست پس نمود حل با شکر سرشت

در قمار عشق از من آن پسر برده عقل و دین جسم و جان و سر

هوش و صبر و تاب مال و سیم و زر قول لوطیان هر چه بود کشت

پیش از آنکه خط رویدش ز روی بود آن پسر سخت و تند خوی

وینک از رخش سر ز دست موی تا از آن خطم چیست سرنوشت

چون خطش دمید خاطرم فسرد کان صفای حسن شد بدل به درد

نکهت رخش باغ ورد برد غنچه از لبش داغ و درد هشت

موی عارضم داشت رنگ قیر در فراق او شد به رنگ شیر

در جوانیم عمر گشت پیر دهر پنبه کرد چرخ هر چه رشت

خواهم از خدا در همه جهان یک قفس زمین یک نفس زمان

تا به کام دل می خورم در آن بی حریف بد بی نگار زشت

خوش دهد بهار نشوه سرخ مل گه کنار رود گه فراز پل

گه به زیر سرو گه به پای گل گه به صحن باغ گه به طرف کشت

مرد چون شناخت مغز را ز پوست هر چه بنگرد نیست غیر دوست

هر کجا رود ملک ملک اوست خواه در حرم خواه در کنشت

چون ملک مرا گفت کای حبیب یک غزل بگو نغز و دلفریب

پس ازین غزل او برد نصیب زرع زان کس است کز نخست کشت

زین عابدین زیب مجد و جاه بنده ی امیر نیکخواه شاه

ملک را شرف خلق را پناه هم ملک لقا هم ملک سرشت

 

نویسندگان :

نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.