فرخی یزدی – رباعی شماره 57
ای توده که جهل در سرشت من و توست
هشدار که گاه زرع و کشت من و توست
تا شب پی حق خویش از پا منشین
برخیز که روز سرنوشت من و توست
ای توده که جهل در سرشت من و توست
نویسندگان :
امین پیرانی - حامد پیری
نوشته های مرتبط