فرخی یزدی – رباعی شماره 139
ای کاش مرا ناطقه گویا می شد
یک لحظه دهان بسته ام وا می شد
تا این دل سودا زده ی پرده نشین
بی پرده میان خلق رسوا می شد
ای کاش مرا ناطقه گویا می شد
نویسندگان :
امین پیرانی - حامد پیری
نوشته های مرتبط