ای دلبر مه رویان از رحمت ما چونی
ای جان صفا چونی وی کان وفا چونی
ای فخر همه رندان وی بی تو جهان زندان
وی عاشق بی دل را درمان و دوا چونی
مه گوش همی خارد صد سجده همی آرد
می گوید حسنت را کی خوب لقا چونی
باری من بیچاره گشتم ز خود آواره
زان روز که پرسیدی گفتی که مرا چونی
ماییم و هوای تو دو چشم شفای تو
ای آب حیات ما زین آب و هوا چونی
تلخ است فراق تو دوری ز وفاق تو
ای آنک مبادا کس دور از تو جدا چونی
زد طال بقای تو هر ذره که خورشیدی
ای نیر اعظم تو زین طال بقا چونی
ای آینه مانده در دست دو سه زنده
وی یوسف افتاده با اهل عما چونی
ای دلدل آن میدان چونی تو در این زندان
وی بلبل آن بستان با برگ و نوا چونی
ای آدم خوکرده با جنت و با حوران
افتاده در این غربت با رنج و عنا چونی
پیغام و سلام ما ای باده بگو با دل
با این همه بی برگی داود نوا چونی
بس کردم من اما برگو تو تمامی را
کای تشنه پرخواره با جام جدا چونی
