گر قصد هوا کردی ور عزم جفا کردی
کو زهره که تا گویم ای دوست چرا کردی
ای برده هوس ها را بشکسته قفص ها را
مرغ دل ما خستی پس قصد هوا کردی
ای جمله جفا کردی اما چو نمودی رو
زهرم چو شکر کردی وز درد دوا کردی
هر برگ ز بی برگی کف ها به دعا برداشت
از بس که کرم کردی حاجات روا کردی
آن شمع که می سوزد گویم ز چه می گرید
زیرا که ز شیرینش در قهر جدا کردی
آن چنگ که می نالد گویم ز چه می زارد
کز هجر تو پشت او چون بنده دوتا کردی
شمس الحق تبریزی ای سرور هر خوبی
تو درد فرستادی هم تو چه دوا کردی
