مولانا-غزل شماره 139
رنج تن دور از تو ای تو راحت جان‌های ما
چشم بد دور از تو ای تو دیده ی بینای ما
صحت تو صحت جان و جهانست ای قمر
صحت جسم تو بادا ای قمرسیمای ما
عافیت بادا تنت را ای تن تو جان صفت
کم مبادا سایه ی لطف تو از بالای ما
گلشن رخسار تو سرسبز بادا تا ابد
کان چراگاه دلست و سبزه و صحرای ما
رنج تو بر جان ما بادا ، مبادا بر تنت
تا بود آن رنج همچون عقل جان آرای ما