نفسی بهوی الحبیب فارت

مولانا-غزل شماره 518

نفسی بهوی الحبیب فارت

لما رات الکوس دارت

مدت یدها الی رحیق

و النفس بنوره استنارت

لما شربته نفس و تراً

خفت و تصاعدت و طارت

لاقت قمراً اذا تجلی

الشمس من الحیا توارت

جادت بالروح حین لاقت

لا التفتت و لا استشارت

نوشته‌های مرتبط

چو عید و چون عرفه عارفان این عرفات

ادامه نوشته »

بیا ای جان نو داده جهان را

ادامه نوشته »

کو همه لطف که در روی تو دیدم همه شب

ادامه نوشته »

مرا چون تا قیامت یار اینست

ادامه نوشته »

درد شمس الدین بود سرمایه درمان ما

ادامه نوشته »

قد اشرقت الدنیا من نور حمیانا

ادامه نوشته »