هر که ز عشاق گریزان شود

مولانا-غزل-شماره 1005

هر که ز عشاق گریزان شود

بار دگر خواجه پشیمان شود

والله منت همه بر جان اوست

هر که سوی چشمه ی حیوان شود

هر که سبوی تو کشد عاقبت

در حرم عشرت سلطان شود

تنگ بود حوصله ی آدمی

از تو چو دریای و چو عمان شود

رو به دل اهل دلی جای گیر

قطره به دریا در و مرجان شود

جنبش هر ذره به اصل خودست

هر چه بود میل کسی آن شود

کافر صد ساله چو بیند تو را

سجده کند زود مسلمان شود

جان و دل از جذبه ی میل و هوس

هم صفت دلبر و جانان شود

خار که سرتیز ره عاشق است

عاقبة الامر گلستان شود

ناطقه را بند کن و جمع باش

گر نه ضمیر تو پریشان شود