آسمانت فتنه بار است و زمینت فتنه زار

میرزاده عشقی – ادبیات جدید و کلاسیک

ادبیات جدید – سایر اشعار – شماره 4

در نکوهش روزگار

آسمانت فتنه بار است و زمینت فتنه زار

دست زرعت تخم غم پاش است و تخم دلفگار

ای عجب! زین تخمکار و وا اسف زآن تخم زار

تخم در دل ریخته، از دیده روید زارزار

وه ز تو ای زارع آزرم کار

روزگار، ای روزگار

 

دوستی با دشمنان و دشمنی با دوستان

با بدان خوبی و با خوبان بدی ای قلتبان !

چیره سازی بدسگالان را به نیکان هر زمان

تا به کی با من رقیبی، این چنین چون این و آن

با رقیبانم همیشه یار غار

روزگار، ای روزگار

 

از عدم آورده اند و می برندم در عدم

زندگی راه مزارست، از رحم در هر قدم

اندرین ره فتنه است و شور و شر و هم و غم

کاش می دانستمی این نکته را اندر رحم

تا که می کردم رحم بر خود مزار

روزگار، ای روزگار

 

خیره و بی اعتبار و رهگذار و بد رهی

هر قدم در رهگذارت زیر پا بینم چهی

وایکه گرداننده ی گردیدن مهر و مهی

پرده دار روزگار و خیمه ساز شب گهی

چون تو تا دیدم، مداری بی قرار

روزگار، ای روزگار

 

خوش بود گر با تو در یک جلسه، بنشینم به داد

تا مدلل سازم از تو، من جنایات زیاد

بر تو بایستی، نه بر ما، محشر یوم المعاد

تا جزایت با سیاست آنچه می بایست داد

ای جنایتکار، چرخ بد مدار

روزگار، ای روزگار

 

گر تو عادل بودی، آخر خلقت ظالم چه بود؟

گر تو یکسان خلق کردی، جاهل و عالم چه بود؟

ور تو سالم بوده ای، این کار ناسالم چه بود؟

توده ای محکوم امر و آمری حاکم چه بود؟

روزگار، ای بدشعار نابکار

روزگار، ای روزگار

 

باز را چنگال: گنجشکان، بیازردن چراست؟

شیر را برگو که آهوی حزین خوردن چراست؟

زنده گر سازی پس از این زندگی، مردن چراست؟

خلق را در گیتی آوردن، سپس بردن چراست؟

ای سبک بن خانه ی بی اعتبار

روزگار، ای روزگار

 

از چه روی خوبرویان را چنین افروختی

کز شرارش قلب عشاق جهان را سوختی

از چه (عشقی) را لب آزاد گفتن، دوختی

وین قدر سرمگو، در خاطرش، اندوختی

روزگار ای تلخکام ناگوار

روزگار، ای روزگار

 

نویسندگان :
نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

نوشته های مرتبط
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها