ورود-ثبت نام

تویی آن خسرو عادل به جهان کآوردی

طبیب اصفهانی – قصیده شماره 12

(1)

تویی آن خسرو عادل به جهان کآوردی

آنچنان کار جهان را به نظام و تدبیر

که اگر گم شود از بیشه غزالی به مثل

می کند عدل قوی پنجه ی تو ناخن شیر

هر کجا ابر سخای تو شود قطره فشان

موج گردد کف دریوزه ی دریا ز غدیر

مگر از رشح کف جود تو مجنون شده بحر

که صبا هر دمش از موج کشد در زنجیر

روز هیجا که درآیی به مصاف از پی رزم

برق تابان به کف و شعله ی رقصان در زیر

گاه تنها به صف رزم زنی همچو خدنگ

گاه عریان به سر خصم رسی چون شمشیر

آنکه از دست تو شاید نرهد باشد جان

وانکه از شصت تو شاید بجهد باشد تیر

سپر اندر بر تیغت چو بر برق گیاه

زره اندر بر زخمت چو بر شعله صریر

آفرین باد بر آن توسن آهوتک تو

که ندیده است به گیتی چو خودش شبه و نظیر

چو خرد نیک جبین و چو امل سینه فراخ

چو هوس بادیه گرد و چو طمع تند مسیر

نتواند که به گردش برسد روز مصاف

روح خصم تو که پرواز کند تا پر تیر

نشود تشنه ی پیکار تو در عرصه ی رزم

مگر آن دم که عدوی تو شود از جان سیر

 

 


واژگان دشوار : 1– شعر فوق، در ” تذکره عذری” از همین طبیب نقل گردیده و چنانکه پیداست از قصیده ای بوده، ولی این قصیده در هیچیک از نسخه های دیوان، مسطور نگردیده است.

 

نویسندگان :

نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها