
طبیب اصفهانی – غزل شماره 159
ز صید من چه شود گر عنان بگردانی
عنان ز صید من ناتوانی بگردانی
ز گلبنی که برو بلبل آشیان بستی
گلش چو ریخت مباد آشیان بگردانی
سزد چو رفته ام از خود گر آشیان مرا
به گرد باغ تو ای باغبان بگردانی
دلم ز وعده ی وصلت قرار چون گیرد
که سست عهدی هر دم زبان بگردانی
گمان مبر که به هیچ آستانه ره یابم
اگر تو راهم ازین آستان بگردانی
طبیب چند نشینی به فکر سود و زیان
خوش آنکه روی ز سود و زیان بگردانی



