
طبیب اصفهانی – غزل شماره 127
نهانی رازهای دوستداران
که می گوید به دشمن دوست، یاران؟
مسلمانان غم تنهاییم کشت
خوش آن یاران خوشا آن روزگاران
ندانستم چرا غافل گذشتند
ازین فرخنده منزل آن سواران
به منزل رفتگان را آگهی نیست
ز حال پا به گل افتاده یاران
به راحت خفتگان را هیچ غم نیست
ز شب های غم شب زنده داران
سرت گردم چو من نالنده مرغی
درین گلشن نیابی از هزاران
به دیدار تو محتاج آنچنانم
که دهقانان به ابر نوبهاران
طبیب این درد در دل از که داری
که می باری سرشگ از دیده باران



