به صید شیر نر ای بیجگر چه کار ترا؟

صائب تبریزی- غزل شماره 595

 

به صید شیر نر ای بیجگر چه کار ترا؟

شکار او نشدن بس بوَد شکار ترا

تو تا کناره نگیری ز خویش هیهات است

که در کنار کشد بحر بیکنار ترا

به هر دو دست به دامانِ بیخودی آویز

اگر امید رهایی است زین حصار ترا

عجب که شور قیامت ترا کند بیدار

که خون به جوش نیاورد نوبهار ترا

ز صبح حشر گریبانِ آسمان شد چاک

نشد که باز شود چشمِ اعتبار ترا

چه می دوی پی این سایه های پا به رکاب؟

بس است سایۀ آن سرو پایدار ترا

مشو به سنگدلیهای خویشتن مغرور

که ترکتاز حوادث کند غبار ترا

قدم برون منه از حدّ لاغری زنهار

که می کشد فلک سفله زیر بار ترا

بهوش باش که تمهید بی سرانجامی است

اگر مساعدتی کرد روزگار ترا

چو داغ لاله بغیر از ستاره سوختگی

چه گل شکفت درین موسم بهار ترا؟

عجب که گرد تو برخیزد از زمین صائب

چنین که خواب گران کرده سنگسار ترا