صائب تبریزی- غزل شماره 564
هست چون تاک پر از باده رگ و ریشۀ ما
پیش خُم گردن خود کج نکند شیشۀ ما
عالم از جلوۀ معنی است خیابان بهشت
که نسیم سحرِ او بوَد اندیشۀ ما
قبضۀ خاک کجا دامن ما را گیرد؟
گردبادیم که در رقص بوَد ریشۀ ما
دهن تیشۀ فرهاد به خون شیرین شد
به چه امّید کند کار، هنرپیشۀ ما؟
خوش بوَد در قدم صافدلان جان دادن
کاش در پای خمِ مَی شکند شیشۀ ما
بیستون تیغ به گردن کند استقبالش
چین جوهر چو به ابرو فکند تیشۀ ما
تن ما از الفِ زخم، نیستان شده است
دل ما شیر و تن زخمی ما بیشۀ ما
دانۀ سوخته از برق نمی اندیشد
غم عالم چه کند با دل غم پیشۀ ما؟
لالۀ ما به جگر داغ پلنگان دارد
پنجه در پنجۀ شیران فکند ریشۀ ما
سرِ مردانۀ خُم باد سلامت صائب!
محتسب کیست که بر سنگ زند شیشۀ ما