صائب تبریزی- غزل شماره 560
هست پیوسته به دریای کرم گوهر ما
چه کند خشکیِ عالم به دماغ تر ما؟
علم لشکر ما از سر جان خاستن است
زهرۀ کیست که گردد طرف لشکر ما؟
شمع یک مصرع برجسته ز مجموعۀ ماست
بال پروانه بوَد یک ورق از دفتر ما
دانۀ سوخته، از ابر نمی گردد سبز
چه خیال است که مسعود شود اختر ما؟
بس که در جستن آن سرو روان بال زدیم
نقش، چون گرد فرو ریخت ز بال و پر ما