صائب تبریزی- غزل شماره 485
آرزو چند به هر سوی کشاند ما را؟
این سگ هرزه مرس چند دواند ما را؟
نخل ما را ثمری نیست بجز گرد ملال
طعمۀ خاک شود هر که فشاند ما را
ما که در هر بُن مو کوه گرانی داریم
هیچ سیلاب به دریا نرساند ما را
بر سر دانۀ ما سایۀ ابری نفتاد
زور غیرت مگر از خاک دماند ما را
نامۀ ماست نهانخانۀ اسرار ازل
ظلم بر خویش کند هر که نخواند ما را
در نهال قد این جلوه فروشان مجاز
جلوه ای نیست که بر خاک کشاند ما را
عشق ما را ز دل و دین و خرد دور انداخت
تا به آن قافله دیگر که رساند ما را؟
نشد از ناخن تدبیر گشادی صائب
تا که زین عقدۀ مشکل برهاند ما را؟