باغِ در بستۀ ما دیدۀ پوشیده بود

صائب تبریزی- غزل شماره 3564

باغِ در بستۀ ما دیدۀ پوشیده بود

گل ناچیدۀ ما دامن برچیده بود

صورت خوب به هر مشتِ گلی می بخشند

تا که شایستۀ اخلاق پسندیده بود؟

دانه ای می جهد از برقِ حوادث سالم

که زمین در نظرش تابۀ تفسیده بود

فیض آزادگی و آب حیات است یکی

سرو را خرمی از دامن برچیده بود

نیست در چشم پریشان نظران نورِ یقین

این گهر در صدف دیدۀ پوشیده بود

پیش چشمی که شد از سرمۀ وحدت روشن

صدفی نیست که بی گوهر سنجیده بود

از جهانگردی ظاهر نشود کار تمام

هرکه در خویش سفر کرد جهاندیده بود

سالکان بی نظر پیر به جایی نرسند

رشته بی دیدۀ سوزن ره خوابیده بود

تا قیامت نشود غنچه گلِ آغوشش

هرکه در خانۀ زین مست ترا دیده بود

فارغ از سیر گلستان جهانم صائب

که پریخانۀ من دیدۀ پوشیده بود

 

نویسندگان :
نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

نوشته های مرتبط
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها