تومان۱۵۰,۰۰۰

تومان۱۷۰,۰۰۰

تومان۲۴۰,۰۰۰

تومان۱۷۵,۰۰۰

تومان۲۸۰,۰۰۰

ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را

صائب تبریزی- غزل شماره 356

ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را

مکن شیرازۀ صحبت، کمند وحدت خود را

غبار خاکساری دورباشِ چشم بد باشد

گرامی دار چون گرد یتیمی کلفت خود را

فساد طاعت بی پرده افزون است از عصیان

نهان کن چون گناه از چشم مردم طاعت خود را

دویدن در قفا باشد میان راه خفتن را

به آغوش لحد انداز خواب راحت خود را

به اندک زوری از هم تار و پود جسم می پاشد

غنیمت دان درین وحشت سرا جمعیّت خود را

مگردان روی از سنگ ملامت چون سبک مغزان

مکن بازیچۀ اطفال، کوهِ طاقت خود را

به آه سرد، فوت مطلب دنیا نمی ارزد

به هر باد مخالف، دل ملرزان رایت خود را

سفر کن زین جهان پست، چون آه سحرخیزان

به بام آسمان افکن کمند همّت خود را

شب قدرست دولت، نیست لایق چشم ازو بستن

به بیداری سرآور روزگار دولت خود را

اگر خواهی به یوسف در ته یک پیرهن باشی

مده تا ممکن است از دست، دامن فرصت خود را

به کام هر دو عالم گر زبان خواهش آلاید

پر از خاشاک کن صائب دهان غیرت خود را

 

نویسندگان :
نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

نوشته های مرتبط
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها