هر که پیوندد به اهل حق ز مردان خداست

صائب تبریزی- غزل شماره 936

هر که پیوندد به اهل حق ز مردان خداست

آهنِ پیوسته با آهن ربا، آهن رباست

قدر روشندل فزون از خاکساری می شود

بر گهر گرد یتیمی سایۀ بال هماست

قهرمان عشق می باشد به عاشق مهربان

کشتی غوّاص گوهرجو به دریا آشناست

از مآل شادمانی سربلندان غافلند

ارّۀ این نخل سرکش خندۀ دندان نماست

بیدلان طفل مشرب زین سیاهی می رمند

دیدۀ بالغ نظر را خطّ مشکین توتیاست

حسن را بی پرده دیدن از ادب دورست دور

دیدۀ ما شرمگینان چون زره زیر قباست

گر چه دست اهل دولت هست در ظاهر بلند

دست ارباب دعا بالاترین دستهاست

عشق در پیران بود چون طبل در زیر گلیم

در جوانان عشق شورانگیز، عید و روستاست

دیدۀ تن پروران آب سیاه آورده است

ورنه شمشیر شهادت موجۀ آب بقاست

از غبار دل، زبان آتشین گفتار من

زنده زیر خاک صائب چون چراغ آسیاست