آب و رنگ حسن بیش از خانۀ زین می شود

صائب تبریزی- غزل شماره 2724

 

آب و رنگ حسن بیش از خانۀ زین می شود

در نگین دان دانۀ یاقوت رنگین می شود

می شود ناز و غرور نیکوان از خط زیاد

وحشت آهو فزون گردد چو مشکین می شود

شوختر شد چشم مست یار در دوران خط

گرچه در فصل بهاران خواب سنگین می شود

بیستون بر کوهکن خواب فراغت تلخ کرد

کارفرما می شود چون کار شیرین می شود

سرخی خجلت ز بی اشکی فزاید چشم را

چون ز می خالی شود این شیشه رنگین می شود

در دل افسردۀ ما نغمه را تأثیر نیست

زنده خون مردۀ ما کی به تلقین می شود؟

سر به دنبالش گذارد چشم بدبین بیشتر

هرقدر بال و پر طاوس رنگین می شود

نیست در دارالامان خامشی بیم گزند

غنچه از واکردن لب خرج گلچین می شود

می کند در زخم نیکی را تلافی غیرتم

هر که بر دل می نهد دستم، نگارین می شود

نیست بی صورت اگر دست از جلای دل کشم

طوطی از آیینۀ بی زنگ خودبین می شود

نیست جان غافلان را از تن خاکی ملال

خواب سنگین اجل را خشت بالین می شود

هر که از دریای وحدت سر برآرد چون حباب

در نظر موج سرابش صورت چین می شود

می نماید کاسۀ دریوزه گوش خلق را

هر که صائب قانع از احسان به تحسین می شود