صائب تبریزی- غزل شماره 2663
بر سبکروحان چو عیسی سوزنی لنگر شود
برگ کاهی چشم را مقراضِ بال و پر شود
جان کامل را نباشد در تن خاکی قرار
می شود زندان صدف بر قطره چون گوهر شود
تیره روزان سرمۀ چشمند اهل دید را
کی غبار خاطر آیینه خاکستر شود؟
هر که را چون شبنم گل چشم خواب آلود نیست
غافل از خورشید کی از نرمی بستر شود؟
روسیاهی شد دلیل کعبۀ مقصد مرا
تیرگی آیینه را رهبر به روشنگر شود
نقطه بردارد چو دست خویش از گردآوری
صفحۀ خاک از پریشان گردیش دفتر شود
نیست قیل و قال را جا در دل عارف که موم
از قبول نقش گردد ساده چون عنبر شود
سینه پیش ناخن الماس می سازد سپر
هر که خواهد چون عقیق ساده نام آور شود
سنبل جنّت شود در سینه چون بشکست آه
گریه چون در دل گره شد چشمۀ کوثر شود
آنقدر دست از جلای دیده و دل برمدار
تا سر زانو ترا آیینۀ محشر شود
تشنۀ خون می شود با تیغ چون پیوست آب
هر که با آهن دلان آمیخت بد گوهر شود
شمع می دزدد زبان خویش را صائب به کام
در شبستانی که کلک من سخن گستر شود