صائب تبریزی- غزل شماره 2269
نیست یک گوهر سیراب به اندازۀ موج
چون گریبان بشکافد گل خمیازۀ موج؟
عشق در هر نفسی دام دگر طرح کند
بحر را کم نشود سلسلۀ تازۀ موج
نگسلد سلسلۀ ممکن و واجب از هم
بحر هرگز نشود ساده ز شیرازۀ موج
از حوادث دل غافل سبک از جای رود
کف بی مغز بود محملِ جمّازۀ موج
گوهری را ز میان بُرد صدف کز هوسش
دهن بحر نیاسود ز خمیازۀ موج
دل چه داند که چه شورست درین قلزم چشم
نرسیده است به گوش صدف آوازۀ موج
آفرین بر قلم چشمه گشایت صائب
تازه شد جانم ازین زمزمۀ تازۀ موج