صائب تبریزی- غزل شماره 2141
محو رخ زیبای تو فارغ ز جهان است
بیداری حیرت زدگان خواب گران است
پوشیدن چشم از دو جهان سود نبخشد
مادام که دل در بر سالک نگران است
تا دست برآورده ام از خرقۀ تجرید
بر پیکر من بند قبا بند گران است
پیداست چو از ابر تُنُک جلوۀ خورشید
در پردۀ چشمی که خیال تو نهان است
چون سیل، طلبکار ترا سنگ ملامت
در قطع بیابان طلب، سنگ فسان است
در مشرب من خلوت اگر خلوت گورست
بسیار به از صحبت ابنای زمان است
صائب مکن اندیشۀ جان در سفر عشق
کاین مرحله را ریگ روان خردۀ جان است