روزی که حرف عشق مرا بر زبان گذشت

صائب تبریزی- غزل شماره 2085

 

روزی که حرف عشق مرا بر زبان گذشت

چون خامه مدّ زخم من از استخوان گذشت

هر رخنۀ قفس دری از فیض بوده است

صد حیف ازان حیات که در آشیان گذشت

یک بار دست در کمر بلبلان نزد

این موج گل که از کمر باغبان گذشت

شد پرده های دیدۀ روشن، قماش ما

از بوی یوسفی که بر این کاروان گذشت

تا روی آتشین تو بی پرده شد ز شرم

آیینه همچو آب ز آیینه دان گذشت

برجسته مصرعی است ز دیوان زندگی

چون نی ز عمر آنچه مرا در فغان گذشت

بی حاصلی نگر که شماریم مغتنم

از زندگانی آنچه به خواب گران گذشت

پیغام و بوسه نیست تسلّی فزای من

بازآ که اشتیاق من از این و آن گذشت

صائب ز صبح شیَب و سرانجام آن مپرس

چون موسم شباب به خواب گران گذشت