صائب تبریزی- غزل شماره 1297
روزی دل جز شکست از یار شوخ و شنگ نیست
قسمت دیوانه از طفلان بغیر از سنگ نیست
تا نفس چون گردبادم هست، جولان می زنم
دشت پیمای جنون، پا بستۀ فرسنگ نیست
چند حرف سخت در کار دل نازک کنی؟
آخر ای بیرحم، جان شیشه ای از سنگ نیست
خارخار آشیان را گر ز دل بیرون کنند
چاردیوار قفس بر عندلیبان تنگ نیست
صائب ار ذوق تماشا گرد دل می گرددت
هیچ دامی همچو دام طرّۀ شبرنگ نیست