بغیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است

صائب تبریزی- غزل شماره 1775

 

بغیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است

جهان و هرچه در او هست، واگذاشتنی است

نظر به هرچه گشایی درین فسوس آباد

دریغ و درد بر اطراف او نگاشتنی است

چه بسته ای به زمین و زمان دل خود را؟

گذشتنی است زمان و زمین گذاشتنی است

ترا به خاک زند هرچه را برافرازی

بغیر رایت آهی که برفراشتنی است

همین سرشک ندامت بود دل شبها

درین زمین سیه، دانه ای که کاشتنی است

به شکر این که ترا چشم دل گشاده شده است

به هر چه هست، ز عبرت نظر گماشتنی است

کسی که دردْ دلش را فشرده، می داند

که درد نامۀ صائب به خون نگاشتنی است

اگر به خون ننویسی، به آب زر بنویس

که عزّت سخن اهل درد، داشتنی است