پیش ازین روی دو عالم در دل دیوانه بود

صائب تبریزی- غزل شماره 2633

 

پیش ازین روی دو عالم در دل دیوانه بود

کعبه اوّل سنگ صندل سای این بتخانه بود

داشت نقصانهای عالم روی در اوج کمال

هوشیاران را تلاش همّت مستانه بود

مطرب از خود داشت جوش سینۀ گلهای باغ

نالۀ بلبل درین بستانسرا بیگانه بود

عشق ازین هنگامه مطلب جز شکست دل نداشت

گردش نُه آسیا از بهر این یک دانه بود

یاد ایّامی که نور شمع با آن سرکشی

زیر یک پیراهن فانوس با پروانه بود

تا نشد کشت جهان از دانۀ دل بارور

آسمانها در شمار سبزۀ بیگانه بود

این زمان ویرانه از خواری نقاب گنج شد

پیش ازین گنج از عزیزی پردۀ ویرانه بود

کشتیِ انصاف را اکنون به خشکی بسته اند

پیش ازین دور فلکها گردش پیمانه بود

عشق تا پروای تعلیم و دماغ درس داشت

سرنوشت آسمانها ابجد طفلانه بود

عشق تا مهر خموشی عقل را بر لب نزد

هر دو عالم چشم خواب آلود این افسانه بود

باده مطرب داشت از جوش نشاط خویشتن

تا سر پرشور صائب فرش این میخانه بود