حال گویاست اگر تیغ زبان گویا نیست

صائب تبریزی- غزل شماره 1592

حال گویاست اگر تیغ زبان گویا نیست

شکوه و شکر به فرمان زبان تنها نیست

پیش فرهاد که زد شیشۀ ناموس به سنگ

خندۀ کبک، کم از قهقهۀ مینا نیست

لنگر عقل به دست آر که در عالم آب

آنقدر موج خطر هست که در دریا نیست

گرمی لالۀ خونگرم مرا دارد داغ

ورنه مجنون مرا وحشتی از صحرا نیست

سرکشی در قدم کوه جواهر افشاند

وادی حرص به نزدیکی استغنا نیست

از طلب، مطلب اگر خیر بود طالب را

طلب روی زمین هم طلب دنیا نیست

دیدۀ روز نه از شمع بود نورانی

چشم پوشیده بود هر که به دل بینا نیست

معنی عزلت اگر وحشت از آبادانی است

جغد در مرتبۀ خویش کم از عنقا نیست

نه همین فکر خط و خال تو صائب دارد

در دل سوختۀ کیست که این سودا نیست؟