از شکرخنده ات آتش به جهان افتاده است

صائب تبریزی- غزل شماره 1532

از شکرخنده ات آتش به جهان افتاده است

این چه شورست که در عالم جان افتاده است؟

نیست در جاذبۀ عشق مرا کوتاهی

پلّۀ ناز تو بسیار گران افتاده است

گرچه از ناز مقیم است به یک جا دایم

همه جا سایۀ آن سرو روان افتاده است

نیست ممکن که چکیدن نرود از یادش

عرق از بس که به رویت نگران افتاده است

فیض خورشید جهانتاب ز بس عام شده است

ذرّه از هستی ناقص به گمان افتاده است

طاق ابروی تو در حلقۀ آهو چشمان

سست عهدست ولی سخت کمان افتاده است

درنیاید به بغل خرمنش از بسیاری

گرچه شکّرلب من مور میان افتاده است

با لب تشنه ز کوثر به تغافل گذرد

هر که را آتش روی تو به جان افتاده است

غنچه منشین، گره خاطر ایّام مشو

دو سه روزی که هوا بال فشان افتاده است

غفلت پیریم از عهد جوانی پیش است

خواب ایّام بهارم به خزان افتاده است

از لبش جای سخن عقد گهر می ریزد

هر که صائب چو صدف پاک دهان افتاده است