صائب تبریزی- غزل شماره 2330
عشق اوّل ناتوانان را به منزل می برد
خار و خس را زودتر دریا به ساحل می برد
نیست سامان تماشا صفحۀ ننوشته را
چهرۀ خوبان نوخط بیشتر دل می برد
بر هدف دستی ندارد تیر، بی زور کمان
همّت پیران جوانان را به منزل می برد
صبر اگر یک دم عنانداری کند پروانه را
بیقراری شمع را بیرون ز محفل می برد
سبز از زهر ندامت می شود صائب پرش
هر که چون طوطی سخن بیرون ز محفل می برد