صائب تبریزی- غزل شماره 1322
غفلت تر دامنان را حاجت پیمانه نیست
چشم خواب آلود نرگس گوش بر افسانه نیست
گوهر درج خموشی از شکستن ایمن است
زخم دندان تأسف بر لب پیمانه نیست
خشکی سودا، قلم در ناخنش نشکسته است
آن که می گوید قلم بر مردم دیوانه نیست
هر که می آید، به آب رو از اینجا می رود
قفل منع و چین ابرو بر در میخانه نیست
حسن ذاتی بی نیاز از صنعت مشّاطه است
زلف جوهر دست فرسود نسیم و شانه نیست
مهربانیهای صیّادست دامنگیر ما
در قفس دلبستگی ما را به آب و دانه نیست
رشتۀ کار تو صائب ناخنم را ریشه ساخت
این قدر عقد گره در سبحۀ صد دانه نیست