صائب تبریزی- غزل شماره 1246
چهرۀ خورشید زرد از درد بی زنهار کیست؟
زخم دامن دار صبح از غمزۀ خونخوار کیست؟
نقطۀ خاک از که چون ناقوس می نالد مدام؟
آسمان از کهکشان در حلقۀ زنّار کیست؟
قمری از کو کو چه می جوید درین بستانسرا؟
گوش گل پهن این چینن از حسرت گفتار کیست؟
جلوۀ آن گل برون است از جهان رنگ و بو
سینۀ هر غنچه ای گنجینۀ اسرار کیست؟
سنبل از رشک سر زلف که دارد پیچ و تاب؟
جوش خون لاله زار از غیرت رخسار کیست؟
می کشد در پردۀ دل همچو صیّادان نفس
غنچۀ گل در کمین گوشۀ دستار کیست؟
دیده بانی هست لازم کاروان خفته را
عالمی در خواب ناز از دیدۀ بیدار کیست؟
کار عاشق نیست غمّازی، ولی حال مرا
هر که بیند این چنین آشفته، داند کار کیست
صائب از کلک تو شد آفاق پر برگ و نوا
این قدر برگ و نوا در غنچۀ منقار کیست؟