ورود-ثبت نام

ای ازل دایه بوده جان تو را

سنایی غزنوی – قصیده شماره ۱۳

ای ازل دایه بوده جان تو را

وی خرد مایه داده کان تو را

ای جهان کرده آستین پر جان

از پی نثر آستان تو را

سالها بهر انس روح القدس

بلبلی کرده بوستان تو را

شسته از آب زندگانی روح

از پی فتنه ارغوان تو را

کرده ایزد ز کارخانه ی عقل

سیرت و خوی و طبع و سان تو را

تیرهای یقین به شاگردی

چون کمان بوده مر گمان تو را

کرده بر روی آفتاب فلک

نقش دستان و داستان تو را

نور روی از سیاهی مویت

کرده مغزول پاسبان تو را

از برای خمار مستانت

نوش دان کرده بوسه دان تو را

از برون تن تو بتوان دید

از لطیفی درون جان تو را

پرده داری به داد گویی طبع

از پی مغز استخوان تو را

از نحیفی همی نبیند هیچ

چشم سر صورت دهان تو را

از لطیفی همی نیابد باز

چشم سر سیرت نهان تو را

در میان است هر که را هستی‌ است

از پی نیستی میان تو را

هیچ باکی مدار گر زه نیست

آن کمان شکل ابروان تو را

زان که تیر فلک همی هر دم

زه کند در ثنا کمان تو را

تا چسان دو لبت رها کرده

ناتوان نرگس توان تو را

زان دو تا عیسی و دو تا بیمار

شرم ناید همی روان تو را

از پی معالجت نکنند

آن دو عیسی دو ناتوان تو را

ای وفا همعنان عنای تو را

وی بقا همنشین نشان تو را

نافرید آفریدگار مگر

جز زیان مرا زبان تو را

چند زیر لبم دهی دشنام

تا ببندم میان زیان تو را

می بدان آریم که برخیزم

بوسه باران کنم لبان تو را

چند بیمم دهی به زخم سنان

کی گذارم بدین عنان تو را

تو سنان تیز کن از دل و چشم

شد سنایی سپر سنان تو را

نویسندگان :

نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *