خواجوی کرمانی – قطعه شماره 24
و له ایضاً
زهی ز شرم عطای تو آب گشته بحار
ز دست حلم تو بر خاک ره نشسته جبال
نجوم ثابته پیش سپهر قدرت پست
زبان ناطقه نزد صریر کلکت لال
ز نسل آدمی و آدمی به استحقاق
ز اهل عالمی و عالمی به استقلال
سرای خلد فضایت معوّل دولت
جناب فضل مآبت مقبّل اقبال
به طبع عنصری ای شمس مشرق تفضیل
برای انوری ای بدر مطلع افضال
جمال خورده ز حسن عبارتت تشویر
کمال کرده ز لطف مقالت استکمال
ز راه فضل بفرما که رکن دعوی دار
برین طریق که دعوی کند رسد به کمال