ای غرّه به فضل و خالی از دانایی

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 409

ای غرّه به فضل و خالی از دانایی

ما را به چه انکار کنی کز مایی

محمود کنم نام تو یاد محموده

زان رو که در اسهال نکو می آیی

نوشته‌های مرتبط

گر باز نبینیم رخ چون خور او

ادامه نوشته »

چون زلف تو بر مه سر چوگان بشکست

ادامه نوشته »

گفتم که دمم چند دهی گفت چه دم

ادامه نوشته »

آن حور پریچهره که ماواش دل است

ادامه نوشته »

شرط است دلا کز سر جان برخیزی

ادامه نوشته »

هر چند که ما را فلک بی سر و پای

ادامه نوشته »