می گفت دهل دوش به هنگام سحر

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 247

می گفت دهل دوش به هنگام سحر

کآوازه ی من جهان کند زیر و زبر

چوگان بزدش بر دهن و گفت خموش

بربسته دگر باشد و بررسته دگر

نوشته‌های مرتبط

چون خامه حدیثت به زبان می آرد

ادامه نوشته »

دی زلف تو را باد سحر می جنباند

ادامه نوشته »

خفاش نی ام کز آفتاب اندیشم

ادامه نوشته »

تا چند چو خور بر سر عالم لرزی

ادامه نوشته »

بستان ز شکوفه حلّه پوش آمده است

ادامه نوشته »

ای خواجه تو را به نظم اگر دسترس است

ادامه نوشته »