ای سرو سهی که قد و بالات خوش است

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 22

ای سرو سهی که قد و بالات خوش است

آن دُرج پر از لؤلؤی لالات خوش است

گیسوی دراز را میفکن بر دوش

کان شعر سیه بر قد و بالات خوش است

نوشته‌های مرتبط

آن سر که ز بهر تیغ تیز تو نهم

ادامه نوشته »

آن یار که سیمین بر و نسرین بدن است

ادامه نوشته »

سروی که بنفشه بر سمن فرساید

ادامه نوشته »

ای قبّه ی عرش گوشه ی ایوانت

ادامه نوشته »

جانم که دل از ملک درونش بگرفت

ادامه نوشته »

ای خیل غمت برده به یغما دل ما

ادامه نوشته »