مستان صبوحی چو سحر برخیزند

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 212

مستان صبوحی چو سحر برخیزند

در سلسله ی زلف بتان آویزند

در باغ به روی نوعروسان چمن

در آب فسرده آتش تر ریزند

نوشته‌های مرتبط

بودی که کسی از تو نشانم دادی

ادامه نوشته »

کس پیش تو نام سخن آسان نبرد

ادامه نوشته »

مانند رخت صبا هر آن لاله که دید

ادامه نوشته »

ای دانه ی خال سیهت دام دلم

ادامه نوشته »

آن فتنه که لطف و دلبری مایه ی اوست

ادامه نوشته »

نرگس بنگر که در دهان دارد زر

ادامه نوشته »