
بیدل دهلوی- غزل شماره 975
امشب غبارِ نالهٔ دل سرمه رنگ بود
یارب شکستِ شیشهٔ من از چه سنگ بود
از کشتنم نشد شفقی طرْفِ دامنی
خونم درین ستمکده نومیدْ رنگ بود
تا صاف گشت آینه خود را ندیده ام
چون سایه نقشِ هستیِ من جمله زنگ بود
عالم به خون تپیدهٔ نومیدیِ من است
جستن ز صیدگاهِ مرادم خدنگ بود
حُسن از غبارِ شوخنگاهان رمیده است
اینجا هجومِ آینه پشتِ پلنگ بود
همّت نمیرود به سرِ ترکِ اختیار
از خویش رفتنم به رهت عذرِ لنگ بود
عنقای دیگرم که ز بنیادِ هستیام
تا نام، شوخی اثری داشت، ننگ بود
در دل برونِ دل دو جهان جلوه رنگ ریخت
این جامه بر قد تو چه مقدار تنگ بود
از بسکه بیدماغِ تماشایِ فرصتیم
ما را به خود نیامده رفتن درنگ بود
بیدل، که داشت جلوه که از برقِ خجلتش
در مجلسِ بهار چراغانِ رنگ بود



