
بیدل دهلوی- غزل شماره 963
اگر به افواج عزمِ شاهان سوادِ روم و فرنگ گیرد
شکوه درویش هر دو عالم به یک دلِ جمعِ تنگ گیرد
چو شمع کاش از خیالِ شوکت طبیعتِ غافل آب گردد
که سر فرازد به اوجِِ گردون و راهِِ کامِ نهنگ گیرد
ز مکتب اعتبارِ دنیا ورق سیه کردن است و رفتن
درین خُمِ نیل جامهٔ کس به جز سیاهی چه رنگ گیرد؟
گهر نیام تا درین محیطم بوَد به عرضِ وقار سودا
حبابِ معذورِ بادسنجم ترازوی من چه سنگ گیرد؟
ز خجلتِ اعتبارِ باطل اگر گذشتم ز من چه حاصل؟
کجاست دامانِ فرصت اینجا؟ که با تو گویم درنگ گیرد
ز حرفِ طاقتگدازِ لعلت دمی به جرأت دچار گردم
که همچو یاقوتم آب و آتش عنانِ پروازِ رنگ گیرد
به پاسِ دل تا کجا خورد خون، بهارِ نازی که از لطافت
حنای دستش سیاهی آرد چو شمع اگر گل به چنگ گیرد
ز چنگِ آفتْْ کمینِ گردون، کجا رود کس؟ چه چاره سازد؟
پیِ رمیدن گم است آنجا که راهِ آهو، پلنگ گیرد
ز تیره طبعانِ وقت بگسل، مخواه ننگ وبال بر دل
ازین که بینی نقوشِ باطل خوش ست آیینه زنگ گیرد
درین جنونزارِ فتنهْ سامان، به شعله کارانِ کذب و بهتان
مجوش چندان که عالمی را نَفَس به دودِ تفنگ گیرد
مدم به طبعِ درشتِ ظالم فسونِ تأثیرِ مِهر بیدل
هزار آتش نفس گدازد که آبِ خشکی ز سنگ گیرد



