
بیدل دهلوی- غزل شماره 91
به نمود هستی بی اثر چه نقاب شق کنم از حیا
تو مگر به من نظری کنی که دمی عرق کنم از حیا
اگرم دهد خط امتحان، هوس کتاب نه آسمان
مژه بر هم آرم ازین و آن همه یک ورق کنم ازحیا
چه کنم ز شوخی طبع دون، قدحی نزد عرقم به خون
که ببوسم آن لب لعل گون سحری شفق کنم ازحیا
ز تخیلی که به راه دین غم باطلم شده دلنشین
به من این گمان نبرد یقین که خیال حق کنم از حیا
چو ز خاک لاله برون زند، قدح شکسته به خون زند
هوسی اگر به جنون زند به همین نسق کنم ازحیا
ز کمالم آنچه به هم رسد، نه ز لوح و نی ز قلم رسد
خط نقش پا به رقم رسد که منش سبق کنم از حیا
به امید وصل تو نازنین، همه را نثار دل است و دین
من بیدل وعرق جبین که چه در طبق کنم ازحیا



