
بیدل دهلوی- غزل شماره 381
ندانم بازم آغوش که خواهد شد دچار امشب
کنارم میرمد چون پرتو شمع از کنار امشب
ز جوش ماهتاب این دشت و در کیفیتی دارد
که گویی پنبهٔ میناست در رهن فشار امشب
ز استقبال و حال این امل کیشان چه میپرسی
قدح در دست فردا نیست بی رنج خمار امشب
ز بزم وصل دور افکند فکر جنت و حورت
کجا خوابیدی ای غافل در آغوش است یار امشب
پر طاووس تا کی بالش راحت به گل گیرد
خیال افسانهٔ خوابت نمیآید به کار امشب
حساب بی دماغان فرصت فردا نمیخواهد
فراغت گل کن و خود را برون آر از شمار امشب
مبادا خجلت واماندگی آبت کند فردا
به رنگ شمع اگر خاری به پا داری برآر امشب
ز صد شمع و چراغم غیر این معنی نشد روشن
که ظلمت های دوش است آنچه گردید آشکار امشب
خط پیشانی از صبح قیامت نسخهها دارد
بخوانید آنچه نتوان خواند زین لوح مزار امشب
چو شمع از گردن تسلیم من بی امتحان مگذر
ز هر عضوم سری بردار و بر دوشم گذار امشب
سحر بیدل شکایت نامهها باید رقم کردن
بیا تا دوده گیرم از چراغ انتظار امشب



