
بیدل دهلوی- غزل شماره 898
بازم از فیضِ جنون آماده شد سامانِ صبح
میدهد چاک گریبان در کفم دامانِ صبح
از گدازِ پیکرم تعمیرِ امکان کرده اند
آسمان دودی ست از خاکسترِ تابان صبح
فتحِ بابِ فیض در رفعِ توهّم خفته است
از شکستِ رنگِ شب وامیشود مژگان صبح
در جنون وضعِ گریبانم تماشا کردنی ست
همچو زخم دل نمک دارد لب خندان صبح
اینقدر خون شهیدان در دمِ شمشیر تست
یا شفق دارد به کف سررشتهٔ دامان صبح
ما به کلفت قانعیم امّا ز بس کم فرصتی
شام ما هم میزند پیمانۀ دوران صبح
نعمتی بر روی خوانِ عمرِ کم فرصت کجاست؟
همچو شبنم دست میشوید ز خود مهمان صبح
تا نگردد کاسهات پر خون به رنگ آفتاب
آسمان مشکل که در پیشت گذارد نان صبح
تخم شبنم، ریشۀ عبرت درین گلشن دواند
خنده توأم میدمد با ریزش دندان صبح
تا به کی خواهد هوس گردِ خیال انگیختن
در نفس رفته ست فرصتعرصهٔ جولان صبح
ترکِ غفلت شاهدِ اقبالِ فیض ما بس است
چشم اگر از خواب واشد نیست جز برهان صبح
هرکجا عرض نفس دادند جنس باد بود
غیر واچیدن چه دارد چیدن دکّان صبح
حسن از هر نالهٔ عاشق نقابی میدرد
نگسلی ربط نفس ای بلبل از افغان صبح
تخمِ اشکی میفشانَد آه و از خود میرود
غیرِ شبنم نیست بیدل زادِ همراهان صبح



