
بیدل دهلوی- غزل شماره 802
لاف ما و من یکسر دعوی خداییهاست
خاک گرد و بر لب مال این چه بیحیاییهاست
اوج جاه خلقی را بی دماغ راحت کرد
بیشتر سر این بام جای بدهواییهاست
ریش دفتر تزویر، خرقه، محضر بهتان
دین شیخ اگر این است فسق پارساییهاست
حق شناس غفلت هم زنگ دل نمیخواهد
آینه جلا دادن شکر خودنماییهاست
سعی خلوت دل کن شاه ملک عزّت باش
در برون در خفتن ذلّت گداییهاست
صبح از آسمان تازی سر فرو نمیآرد
یعنی این دودم هستی همّت آزماییهاست
شمع در خور هر اشک دور میرود زین بزم
وصل دوستان یکسر دعوت جداییهاست
شکوه گر به یاد آمد از حیا عرق کردیم
ساز ما به این مضراب کوک تر صداییهاست
خاک این بیابان را گریهات نزد آبی
ورنه هر قدم اینجا بوی آشناییهاست
الفت دل این مقدار پایبند عجزم کرد
رشته تا گره دارد غافل از رساییهاست
بی بضاعتان بیدل ناگزیر آفاتند
رنج خار و خس بردن از برهنه پاییهاست



